CDW, LDW en SCDW: wat dekken deze afkortingen echt?

CDW, LDW, SCDW, TP: de afkortingen vliegen je om de oren zodra je een auto huurt. Dit artikel legt uit wat elke term doet, waarin ze verschillen, wat er standaard níét onder valt en in welke situaties de dekking volledig vervalt.

Wat doet elke afkorting?

Alle vier de termen gaan over schade aan of verlies van de huurauto zelf, niet over schade aan anderen (dat is de WA-dekking) en niet over jouw eigen letsel of bagage.

• CDW, Collision Damage Waiver. Beperkt het bedrag dat je bij schade aan de huurauto moet betalen tot het eigen risico. Zit bij Europese boekingen vrijwel altijd standaard in de prijs.
• LDW, Loss Damage Waiver. De term die vooral in de VS en Canada wordt gebruikt: CDW en diefstaldekking gecombineerd in één regeling.
• SCDW, Super CDW. Ook wel Super Cover, Premium Cover of Full Protection genoemd. Verlaagt het eigen risico van de CDW naar (bijna) € 0 en dekt bij sommige verhuurders ook onderdelen die standaard zijn uitgesloten.
• TP, Theft Protection. Beperkt je aansprakelijkheid bij diefstal van de auto (of poging daartoe) tot het eigen risico. In Europa meestal een aparte regeling naast de CDW.

CDW versus LDW: hetzelfde idee, andere markt

Het verschil tussen CDW en LDW is vooral geografisch. In Europa krijg je doorgaans CDW voor aanrijdingsschade en TP voor diefstal als twee losse regelingen. In de VS en Canada bundelen verhuurders beide onder de noemer LDW. Praktisch komt het op hetzelfde neer: jouw aansprakelijkheid voor de auto wordt beperkt, in de VS vaak zelfs tot nul, terwijl in Europa meestal een eigen risico van honderden tot duizenden euro's overblijft. Hoe dat eigen risico werkt, lees je in eigen risico bij een huurauto; voor de VS geldt bovendien dat de aansprakelijkheidsdekking daar het grotere aandachtspunt is, zie de landengids Verenigde Staten.

Vergelijking in één tabel

Waivers, geen verzekeringen

Juridisch is een waiver geen verzekering maar een afkoopregeling: de verhuurder doet tegen betaling afstand van (een deel van) zijn recht om schade op jou te verhalen. Er zit geen verzekeraar achter en er is geen polis, alleen het huurcontract. Dat heeft praktische gevolgen: de voorwaarden verschillen per verhuurder, toezicht- en klachtenregels voor verzekeringen zijn vaak niet van toepassing, en de verhuurder bepaalt zelf de uitsluitingen. Een losse eigenrisicoverzekering die je bij een externe verzekeraar afsluit, is wél een echte verzekering; het verschil in werking lees je in eigen risico afkopen.

De standaard-uitsluitingen

De basis-CDW dekt bij de meeste verhuurders niet:

• banden en velgen;
• ruiten, spiegels en lampen;
• het dak (bijvoorbeeld schade bij een lage parkeergarage);
• de onderkant van de auto (bodemplaat, uitlaat, carter);
• het interieur (brandgaten, vlekken, scheuren);
• sleutelverlies en verkeerd tanken.

Wanneer vervalt de dekking helemaal?

Een waiver geldt alleen zolang je je aan het huurcontract houdt. In deze situaties vervalt de dekking meestal volledig en ben je aansprakelijk voor de hele schade:

• rijden op onverharde wegen als het contract dat verbiedt (denk aan gravelwegen op IJsland of bergpaden);
• schade veroorzaakt door een bestuurder die niet op het contract staat, registreer extra bestuurders altijd officieel;
• rijden onder invloed van alcohol of drugs;
• grove nalatigheid, zoals de sleutel in een onafgesloten auto laten liggen (dan vervalt vaak ook de TP);
• zonder toestemming de grens over rijden of op een veerboot.